ساختن یک بدن بیونیک، داستانی تاثیرگذار - تمرینو

ساختن یک بدن بیونیک، داستانی تاثیرگذار

بدنساز معلول
Print Friendly, PDF & Email

ادگارد جان آگوستین هر دو پای خود را در سن ۴ سالگی در یک تصادف رانندگی از دست داد و همینک او یک قهرمان بدنسازی است.

در یک شب غم‌انگیز وقتی ادگادر ۴ ساله بود مادر او وقتی در حال رانندگی در بزرگراه بود کنترل اتوموبیل را از دست داد. او اشاره می‌کند: من با صدای جیغ مادرم به هوش آمدم. همه جا پر از خون بود و از زیر زانو، پاهای من رفته‌ بودند. برادر بزرگترم که در صندلی عقب کنار من نشسته بود هم یکی از پاهای خود را از دست داده بود.

در حالی که این دو پسر به بیمارستان منتقل می‌شدند خون زیادی را از دست داده بودند. او ادامه می‌دهد: ما شانس آوردیم که زنده ماندیم. در همین حال مادرم فقط چند انگشتش شکسته بود و این حادثه بیشترین تاثیر را روی ما گذاشته بود. تا امروز او احساس می‌کند که او به خاطر معلولیت هر دو پسرش مقصر بوده است. این موضوع اثر عمیقی روی روح او گذاشته است.

شما را به تماشای این ویدئو دعوت می‌کنم:

شروعی دوباره

مدت کوتاهی پس از مرخص شدنش از بیمارستان او به یک آسایشگاه معلولان جنگی در پاریس فرستاده شد. او یک سال بعد را صرف یادگیری چگونه راه رفتن و تطبیق خود با زندگی جدیدش کرد.

او اشاره می‌کند: آن یک فرایند طولانی بود که نیازمند صبر زیادی بود. در ابتدا من دو میله داشتم تا بتوانم بایستم و راه بروم. کم‌کم یاد گرفتم تا با عصا راه بروم و سپس یاد گرفتم با پاهای مصنوعی راه بروم.

برای ادگارد آن یک سال درست مثل این می‌ماند که همانند یک کودک دوباره راه رفتن را یاد بگیرد و حتی به عنوان یک بزرگسال او هنوز خود را با پاهای مصنوعی وفق می‌داد چرا که راه رفتن با آنها هنوز برای او طبیعی نشده بودند. او می‌گوید: سخت‌ترین قسمت در مورد پاهای مصنوعی یادگیری این موضوع است که چطور تعادل خود را حفظ کنید. نبود مچ پا و چرخش آن به صورت طبیعی باعث می‌شود تا به سختی تعادل خود را پیدا کنید. من خیلی روی بالای تنه خودم وابسته هستم تا بتوانم کمبود تعادل ناشی از پاهای خود را جبران کنم. به عنوان مثال اگر من در قطار یا اتوبوس دست خود را به چیزی نگیرم به احتمال زیاد زمین می‌خورم.

بدنساز معلول بدن بیونیک

زمانی که او از این آسایشگاه مرخص شد به زادگاهش در گویان فرانسه بازگشت. در حین رشد بزرگ‌ترین مشکلی که او با آن دست و پنجه نرم می‌کرد نحوه برخورد او با خیره شدن همسالانش به پاهای او و صبحت‌هایی که در موردش می‌کردند، بود. او اشاره می‌کند: سایر بچه‌ها به پاهای من نگاه می‌کردند و آن را مسخره می‌کردند. پاهای من را پای آدم آهنی می‌نامیدند. گاهی اوقات این مسئله من را اذیت می‌کرد.

خوشبختانه اینکه در سن کم مجبور به تحمل این تصادف شد عاملی بود تا زندگی ادگارد راحت‌تر شود. او توضیح می‌دهد: اگر من با این معلولیت در زمان نوجوانی یا بزرگسالی روبه‌رو می‌شدم برخورد من با آن سخت‌تر می‌شد. حداقل با این شرایط راه دیگری برای زندگی را نمی‌شناختم، بنابراین این ضربه‌ی بزرگی چه از نظر احساسی و ذهنی برای من نبود. خوشبختانه من هرگز دچار هیچگونه افسردگی و افکار خودکشی نشدم.

تا آنجا که مربوط به ورزش می‌شود ادگارد به عنوان یک بچه هرگز اهل ورزش کردن نبوده است. او لبخندی می‌زند و می‌گوید: من خوردن را به ورزش کردن ترجیح می‌دادم. جالب اینجاست که علی‌رغم معلولیتش و عدم علاقه به ورزش، دویدن نقطه قوت او بود. من همیشه در دویدن قوی‌تر بودم. من از دیگر بچه‌ها سریع‌تر بودم. نمی‌دانم چرا اما من اینطوری بودم.

تولید بدن بیونیک

ادگارد اولین بار بعد از پایان دوره دبیرستان در  حالیکه برای دریافت دیپلم تلاش می‌کرد، در پاریس با باشگاه آشنا شد. او توضیح می‌دهد من به باشگاه برای آن می‌رفتم تا از استرسی که در آن دوره داشتم خلاص شوم. من آنجا نمی‌رفتم برای اینکه یک شکم شش تکه و بازوهای کلفتی مثل سایر ورزشکاران داشته باشم. تمرین کردن برای من بیشتر برای این بود که حس خوبی داشته باشم. من از اینکه باعث می‌شد تا ذهن و بدنم حس خوبی داشته باشد لذت می‌بردم.

چند سال بعد از تمریناتش ادگارد از طریق یک دوست مشترک با یک عکاس ورزشی تماس گرفت. او نمی‌دانست که این موضوع او را در یک مسیر تازه قرار خواهد داد. او می‌گوید: آن عکاس بدنبال یک بدن ورزشکاری برای عکاسی بود و یکی از همکاران من که او را می‌شناخت به من پیشنهاد کرد با او تماس بگیرم. من با او تماس گرفتم و شرایط خود را برای او توضیح دادم که باعث شد این ایده به سر او بزند تا با عکاسی از من تصاویری انگیزشی را با توجه به شرایط معلولیت من آماده کند.

ادگارد در ابتدا بی‌میل بود چرا که می‌خواست معلولیت خود را به صورت خصوصی حفظ کند. اعضای دیگر خانواده و دوستان نزدیک او نیز از این موضوع بی‌خبر بودند چرا که او همیشه برای پوشاندن پاهایش از شلوار استفاده می‌کرد. اما بعد از کمی فکر کردن او تصمیم گرفت تا این تصاویر را بگیرد.

بدنساز معلول بدن بیونیک

او می‌گوید: ما این تصاویر را در حالات مختلف گرفتیم در حالی که من شلوارک‌های کوتاه پوشیده بودم که ران‌های من را پوشانده بود اما پروتزهای پاهای من را نشان می‌داد. عکاس این تصاویر را روی فیسبوک قرار داد و من را در آنها تگ کرد و نظراتی که بعداً برای من ارسال شد باعث شگفتی من شد. این تصاویر باعث ایجاد نظرات مثبتی که شد من را تشویق می‌کردند. مردم به من می‌گفتند که من باید معلولیت خود را بپذیرم و بدون ترس و خجالت آنها را نشان بدهم. این موضوع واقعاً باورنکردنی بود.

این محبتی که از نظرات در فیسبوک دریافت کردم فوراً باعث تحریک احساسات درونی ادگارد شدند. از آن لحظه به بعد او تصمیم گرفت تا دیگر پاهای خود را نپوشاند. به جایش او از آنها به عنوان منبعی برای انگیزش و الهام بخشیدن برای کمک به دیگرانی که از این مشکل رنج می‌برند استفاده کرد.

او توضیح می‌دهد: من از نام بدن بیونیک به عنوان یک اسم گیرا استفاده کردم تا یک برند انگیزشی را حول آن ایجاد کنم. من در تمام شبکه‌های اجتماعی برای آن حساب باز کردم و از زندگی و تمرینات خودم در حالی که پروتزها مشخص بود، تصویر می‌گذاشتم.

خیزش یک قهرمان

امروزه بدن بیونیکی به چیزی بزرگتر از تصویری که ادگارد اوایل در ذهنش داشت تبدیل شده است. صفحه فیسبوک او بیش از ۲۰۰۰۰ لایک دارد و پروفایل اینستاگرام بیش از ۶۵۰۰۰ دنبال‌کننده دارد. او هر روز باعث ایجاد انگیزه در هزاران نفر می‌شود. او به طور مکرر ایمیل‌ها و پیام‌هایی از مردم دریافت می‌کند که به او می‌گویند با دیدن موفقیت او علی‌رغم معلولیتش، چشم‌انداز روشنی را پیش روی خود می‌بینند و این به آنها الهام می‌دهد تا بر موانع زندگی شخصی‌شان غلبه کنند.

بدن بیونیکی برای ادگارد درهای بیشتری را نیز باز کرده است. این بدنساز ۳۰ ساله هم اکنون توسط یکی از شرکت‌ های بزرگ مکمل‌ سازی حمایت می‌شود و سفیر شرکت (Ossur) است که تخصصش در ساخت قطعات ارتوپدی پیشرفته برای معلولان است.

او ادامه می‌دهد: بعد از اینکه من دیپلمم را گرفتم به پاریس نقل مکان کردم و در همین زمان بود که پروتز پای من شکست. آنها مدل‌هایی قدیمی بودند که من از سنین جوانی با خود به همراه داشتم و باعث محدودیت من در باشگاه می‌شدند. این موضوع به نفع من شد چرا که باعث شد سراغ یک متخصص بروم که یک سری پروتز فوق‌العاده را به من داد که اجازه می‌دادند به صورت ایمن‌تری با پاهای خودم در باشگاه کار کنم.

بدنساز معلول بدن بیونیک

او توضیح می‌دهد: با وجود پروتزها می‌توانستم حرکات متنوع پا را به راحتی اجرا کنم. من عاشق انجام پرس پا، اسکوات و پشت پا بودم چرا که می‌توانستم به صورت ایمن حرکات را کنترل کنم. اسکوات و ددلیفت هالتر را نیز می‌توانستم اجرا کنم. اگرچه من در اجرای آنها از وزنه‌های سبک‌تر استفاده می‌کردم چرا که اگر وزنه‌های سنگین‌تر استفاده می‌کردم تعادل برای من تبدیل به یک مشکل می‌شد.

در سپتامبر ۲۰۱۴ با اصرار دوستان و همکاران ادگارد یک مربی را استخدام کرد تا او را برای اولین رقابتش آماده کند. او تصدیق می‌کند: باید اقرار کنم من هرگز رقابت کردن را در نظر نداشتم. چیزی نبود که تصور کنم آن را در خود دارم یا اینکه پتانسیل انجام آن را دارم. اما از آن موقع افراد زیادی که آنها را می‌شناختم من را تشویق به انجام رقابت کرده‌اند. من هم تصمیم گرفتم تا شانس خود را امتحان کنم.

و اینگونه ادگارد در آوریل ۲۰۱۵ در جایزه بزرگ دس پیرنه شرکت کرد. بدنسازان ویلچرسوار هنوز در فرانسه زیاد شایع نبوده و بزرگ‌ترین مسابقه کشور نیز فقط یک بخش جداگانه برای آن داشت. هرچند این موضوع باعث توقف ادگارد نشد. او به مدیر جایزه بزرگ دس پیرنه یک نامه نوشت و او هم این امکان را فراهم کرد تا ادگارد بتواند در کنار بدنسازان معمولی به رقابت بپردازد حتی با اینکه او مورد قضاوت قرار نمی‌گرفت.

بدنساز معلول بدن بیونیک

او اشاره می‌کند: مورد من کمی عجیب بود. روی کاغذ من متعلق به بخش بدنسازان ویلچرسوار بودم اما در واقعیت من آنقدر خوش‌شانس بودم که بتوانم بایستم و تمام فیگورهای اجباری را اجرا کنم. برای من این موقعیت که بتوانم روی استیج قرار بگیرم و در میان ورزشکاران سالم قرار بگیرم زیباترین تجربه ممکن بود. این لحظه بدون قیمت است.

بعد از این شو، سرمربی تیم ملی فرانسه از او خواست که در رقابت‌های قهرمانی اروپا در اسپانیا برای ۳ هفته دیگر شرکت کند. ادگارد قبول کرد و در ماه می ۲۰۱۵ او به عنوان بدنساز روی ویلچر (IFBB) تاجگذاری کرد.

هیچ محدودیتی وجود ندارد

امروزه ادگارد مردی است با یک نگاه تازه. او ۲ قهرمانی دیگر در ماه مارچ و آوریل امسال داشته است. او در ماه نوامبر به دنبال قهرمانی جهان است. جایی که امید دارد تا به عنوان قهرمان مسلم بدنسازان ویلچرسوار (IFBB) برسد.

بدنساز معلول بدن بیونیک

او توضیح می‌دهد: بدنسازی چیزی بیشتر از یک علاقه برای من بوده است. این برای من یک سبک زندگی است. این تعریفی است از زندگی من و کاری است که می‌خواهم برای باقی زندگی آن را انجام بدهم. می‌خواهم بدن بیونیکی خود را بزرگ‌تر کنم و تا جایی که می‌توانم باعث ایجاد انگیزش در انسان‌های بیشتری بشوم. می‌خواهم تبدیل به بزرگ‌ترین ورزشکاری شوم که ورزش تا حالا به خود دیده است.

داستان‌هایی مثل ادگارد الهام‌بخش هستند و یادآور خوبی است که بدانیم اگر در جایی اراده باشد راهی نیز خواهد بود.

شما در مورد داستان ادگارد چه فکر می کنید؟

فردا در مورد موضوع چربی سوزی و عضله سازی صحبت خواهم کرد…

منبع

علی رضا ناصری

علی رضا ناصری

من علاقه شدیدی به مباحث تناسب اندام و سلامتی دارم. به نظر من سلامتی مهم ترین عامل برای شروع یک زندگی خوب است. بعد از بدنسازی، دیوانه دنیای تکنولوژی هستم!! در ضمن، شما نتیجه برنامه های دیگران نیستید، بلکه نتیجه عمل خودتون هستید. من با افتخار، یک بدنسازم

TwitterFacebookLinkedInGoogle Plus

مطالب مرتبط

۷ حقیقت در مورد تمرینات قدرتی... تمرینات قدرتی از آن حوزه هاست که اکثر بدنسازان در مورد آن دچار سوء تفاهم هستند! همه می خواهند قوی تر باشند اما فقط با رویا بافتن در مورد آن نمی توانید...
منفور ترین بدنساز دنیا (گرگ والنتینو)... مصاحبه ای با گرگ والنتینو برای افراد معمولی که تمرین نمی کنند، آن هایی که در باشگاه ها وزنه می زنند، به عنوان یک فرد عجیب و غریب به نظر می آیند! ...
پیر بدنسازی از ۵۰ سال افتخار می گوید... افرادی که بدنسازی را حرفه ای انجام می دهند حتی امثال من که یک آماتور هستم، اگر توانسته باشید با این رشته ورزشی ارتباط برقرار کرده باشید، می دانید که ا...

2 دیدگاه برای “ساختن یک بدن بیونیک، داستانی تاثیرگذار

پاسخ دهید

نظر من

دسترسی اختصاصی به مطالب و پیشنهادات ویژه بدنسازی و تناسب اندام