استروئید در مقابل پروهورمون
اولین پروهورمونی که اختراع شد، ترکیبی به نام 1-AD بود که توسط پاتریک آرنولد یک شیمیدان اختراع شد.
1-AD سطح ۱-تستوسترون (دی هیدرو بولدنون) را در بدن افزایش میداد و اثربخشی آن شبیه به استروئید آنابولیک وینسترول است.
به دلیل موفقیت 1-AD، چندین پروهورمون دیگر بعدها اختراع شدند که به مردان کمک میکردند تا بدون مصرف استروئیدهای آنابولیک، عضلهسازی کنند و قدرت فوقالعادهای به دست آورند.
با این حال، این دستاوردها هزینهای داشتند، زیرا پروهورمونها عوارض جانبی منفی به کاربران میدادند که تا حدودی شبیه به استروئیدهای آنابولیک بود. مثل:
- فشار خون بالا
- آسیب کبدی
- سطح بالای کلسترول LDL
- تستوسترون پایین (پس از دوره)
این منجر به ایجاد قانون کنترل استروئیدهای آنابولیک در سال ۲۰۰۴ در آمریکا شد که خرید پروهورمونها را غیرقانونی کرد.
⭐️ نسخه هوش مصنوعی مقاله استروئید در مقابل پروهورمون در کست باکس
خلاصه مطلب:
استروئیدها در مقابل پروهورمونها
بدن به طور طبیعی استروئیدها را تولید میکند، مانند: گلوکوکورتیکوئیدها، مینرالوکورتیکوئیدها و آندروژنها (تستوسترون و DHT).
پروهورمونها ترکیباتی هستند که تنها پس از ورود به بدن، تولید طبیعی استروئید شما را افزایش میدهند. بدون این تبدیل، کاربران نمیتوانند افزایش قابل توجهی در قدرت و عضلهسازی را تجربه کنند.
با این حال، از آنجا که آنچه در ابتدا وارد بدن میکنید خود هورمون مصنوعی نیست، پروهورمونها به عنوان استروئید طبقهبندی نمیشوند. در حالی که با استروئیدها، شما نسخههای مصنوعی هورمون واقعی را تزریق یا مصرف میکنید.
پروهورمونهای امروزی
امروزه چندین پروهورمون موجود است که از قانون کنترل استروئیدهای آنابولیک سال ۲۰۰۴ پیروی میکنند. اساساً به این معنی است که پروهورمونهایی که اکنون میتوانید بخرید عوارض جانبی کمتری دارند.
از طرف دیگر، آنها به طور قابل توجهی کمتر از استروئیدها آنابولیک هستند، بنابراین دستاوردهای شما تنها کسری از آن چیزی خواهد بود که اگر استروئیدهای آنابولیک مصرف میکردید به دست میآوردید.
در اینجا فهرستی از پروهورمونهایی که امروزه موجود هستند آورده شده است:
- آندروتست
- هاوک
- هالودرول
- لیکوئیدین
- پروتودرول
- نانودرول
- نانو میتراس
- سینوستان
- تریومفالیس
- XI-KT
استروئیدهای قانونی برای تلاش و تقلید از استروئیدهای آنابولیک ساخته شدهاند اما بدون عوارض جانبی مخرب. استروئیدهای قانونی یا جایگزینهای استروئید از گیاهان طبیعی قدرتمند و ترکیباتی ساخته شدهاند که ممکن است بتوانند به شما دستاوردهایی بدهند، بدون به خطر انداختن وضعیت طبیعی شما.
اگر آماده نیستید که قانون را زیر پا بگذارید، خطر کلاهبرداری در بازار سیاه را به جان بخرید و نمیخواهید عوارض جانبی خطرناک استروئیدهای آنابولیک را تجربه کنید، استروئیدهای قانونی و پروهورمونها جایگزینهای عالی هستند.
خلاصه
تفاوت اصلی بین استروئیدها و پروهورمونها، فرآیند تبدیل پس از ورود ماده به بدن است. هنگامی که استروئید مصرف میکنید، در واقع هورمون را وارد بدن خود میکنید.
با پروهورمونها، شما ترکیبی را مصرف میکنید که خود هورمون نیست اما پس از ورود به بدن، سطح آن هورمون افزایش مییابد.
بسیاری اشتباه میکنند و فکر میکنند پروهورمونها همان استروئیدها هستند و میتوانید مقادیر مشابهی از عضله را مانند ترکیباتی مثل: دیانابول و ترنبولون به دست آورید. این اشتباه است.
پروهورمونها کاملاً متفاوت عمل میکنند و به شما کمک نمیکنند به اندازه استروئیدهای واقعی عضله بسازید. دلیلی وجود دارد که پروهورمونها قانونی هستند و آن این است که آنها ضرر کمتری دارند. با این حال، پروهورمونها هنوز هم بسیار قدرتمند هستند.
آیا پروهورمونها بدتر از استروئیدها هستند؟
در بیشتر موارد، بله. اما قبل از اینکه دلایل را بررسی کنیم، اجازه دهید یک نکته را مشخص کنم. استروئیدها غیرقانونی هستند.
همه پروهورمونها قانونی هستند این مطلب استفاده غیرقانونی را تأیید نمیکند و نه شما را به استفاده از استروئیدها به جای پروهورمونها تشویق میکند. هدف این است که به شما نشان دهم: استروئیدهای قانونی به نام پروهورمونها خطرناک هستند و نباید قبل از انجام تحقیقات مناسب در مورد عوارض جانبی طولانیمدت، مصرف شوند.
فقط به این دلیل که پروهورمونها قانونی هستند، به این معنی نیست که ایمنترند. در واقع، برعکس است.
استروئیدها در مقابل پروهورمونها
پروهورمونها ممکن است در برخی موارد عوارض جانبی بیشتری نسبت به استروئیدها ایجاد کنند. برخی، اگر نگوییم بیشتر فرمولهای پروهورمون توسط شرکتهای داروسازی به دلیل خطرات سلامتیشان آزمایش و رد شدند.
پروهورمونها به صورت خوراکی مصرف میشوند: استروئیدهای خوراکی همیشه برای کبد بسیار بدتر از استروئیدهای تزریقی هستند. پروهورمونها از کبد عبور میکنند و برای کبد بسیار سمی هستند. این آسیب کبدی ناشی از مواد شیمیایی که به عنوان هپاتوتوکسیسیته شناخته میشود، عمدتاً به دلیل درصد بیشتری از مولکولها است که در مقایسه با استروئیدهای خوراکی معمولی، متیل 17a (متیل تستوسترون) را از نظر وزن دارند.
پروهورمونها کمتر مؤثر هستند: پروهورمونها کمتر از استروئیدها مؤثر هستند. برای دستاوردهای کوچکتر، ریسک بالاتری را متحمل میشوید. بسیاری از پروهورمونها نسخههای ضعیفتر و رد شده آزمایشگاهی از استروئیدهای محبوب هستند.
پروهورمونها به طور کامل تحقیق نشدهاند: استروئیدهای آنابولیک هم روی انسان و هم روی حیوانات تحقیق شدهاند و سابقه طولانی دارند. از سوی دیگر، تحقیقات بسیار کمی در مورد پروهورمونها وجود دارند. عدم تحقیق در مورد مواد پروهورمون عدم قطعیتهای زیادی را به همراه دارد. استفاده از پروهورمونها شما را به یک موش آزمایشگاهی تبدیل میکند.
پروهورمونها قانونی هستند: دسترسی آسانتر به معنای هزینه کمتر و به طور کلی سوءاستفاده بیشتر است. به خصوص برای بدنسازان مبتدی. مبتدیان معمولاً به دلایل مختلفی از استروئیدها استفاده نمیکنند مثل: عدم دسترسی به آنها، ترس از عوارض و غیره. اما برای بدنسازان مبتدی بسیار رایج است که مدتها قبل از یادگیری تمرین و رژیم غذایی مناسب از پروهورمونها استفاده کنند.
پروهورمونها ممنوع شدند
در سال ۲۰۱۴ باراک اوباما (رئیس جمهور وقت آمریکا) قانون کنترل استروئیدهای طراحی شده را امضا کرد، به این معنی که بسیاری از پروهورمونهای محبوب ممنوع شدند. از جمله: سوپردول، اپیستان، هاوک، هالودرول، پیمگ و موارد دیگر.
این ثابت میکند که پروهورمونها آنطور که بسیاری از مردم در ابتدا فکر میکردند ایمن نبودند و در نتیجه پروهورمونهای قانونی موجود امروزی باید با قوانین جدید مطابقت داشته باشند. در نتیجه: پروهورمونهایی که امروز ممنوع نیستند، در مقایسه با مواردی مانند سوپردول، سمیت کمتری خواهند داشت. با این حال، آنها هنوز هم قادر به ایجاد واکنشهای منفی شدید در کاربران هستند.
نظر محققین در مورد پروهورمونها
در مورد مشخصات ایمنی پروهورمونها، این موضوع در طول سالها به طور معمول مورد بحث بوده است. به خوبی ثابت شده که: استروئیدهای آنابولیک میتوانند برای سلامتی فرد خطرناک باشند، به خصوص در حضور متغیرهای مخدوشکننده اما در مورد پروهورمونها چطور؟
اوج این بحث در دهه ۲۰۰۰ رخ داد، زمانی که پروهورمونها به طور گستردهای به صورت آنلاین در دسترس بودند. بسیاری از نوجوانان به وبسایتهایی که آنها را میفروختند هجوم آوردند، به امید دستیابی به مزایای استروئیدهای آنابولیک اما بدون عوارض جانبی. پس از دانستن تعریف یک پرودراگ و پروهورمون، منطقی خواهد بود که فرض کنیم پروهورمونها ایمنتر از استروئیدهای آنابولیک نیستند.
- پرودراگ یک ماده شیمیایی غیرفعال است که پس از تبدیل شدن توسط بدن انسان به شکل فعال خود، به یک داروی فعال تبدیل میشود. بنابراین پروهورمونها اشکال تستوسترون نیستند اما هنگامی که توسط کاربران مصرف میشوند به آن تبدیل میشوند. در مقایسه، استروئیدهای آنابولیک قبل از ورود به بدن، خود هورمون (تستوسترون) هستند.
اگر پروهورمون 17-آ متیله باشد، یک داروی سمی برای کبد خواهد بود. این موضوع به طور کلی شناخته شده و یک عارضه جانبی کاملاً تثبیت شده در میان استروئیدهای آنابولیک خوراکی است اما اغلب هنگام بحث در مورد پروهورمونها فراموش میشود.
یک مثال میتواند متیل 1 تستوسترون (M1T) باشد. یک پروهورمون خوراکی بسیار قوی که اثرات بسیار مشابه (و به همان اندازه قوی) با استروئیدهای آنابولیک ایجاد میکند. با این حال، مشخصات عوارض جانبی M1T میتواند به طرز باورنکردنی شدید باشد. این واقعیت که 17-آ متیله است به این معنی است که برای کبد بسیار سمی است و به اندازه بسیاری از استروئیدهای خوراکی به کبد آسیب میرساند.
به همین ترتیب، کلرودهیدرومتیلآندرواستندیول که با نام هالودرول نیز شناخته میشد، نمونه دیگری از یک پروهورمون سمی برای کبد است. این دارو پروهورمون تورینابول است. به راحتی میتوان فهمید که چرا مصرف پیشداروی یک استروئید آنابولیک میتواند بسیار بیمعنی باشد، به خصوص زمانی که به طور بالقوه برای بدن سمیتر است.
این داروها عوارض جانبی متغیری را براساس خواص خاص خود ایجاد میکنند. علاوه بر سمیت کبدی مورد بحث داروهای متیله شده 17-آلفا، بسیاری از آنها نفروتوکسیک (سمی برای کلیهها) نیز هستند.
آنها همچنین به طور مستقیم و غیرمستقیم به سیستم قلبی عروقی آسیب میرسانند. تغییر شکل پروفایل لیپیدی با کاهش HDL و افزایش LDL مشاهده میشود. فشار خون بالا بسیار شایع است، به خصوص اگر دارو باعث احتباس آب قابل توجهی شود. در حالی که برخی از این اثرات ممکن است گذرا باشند، برخی دیگر مانند نفروتوکسیسیته ممکن است دائمی باشند.
یک نگرانی و خطر قابل توجه در مورد پروهورمونها، سرکوب محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گنادی (HPG) است. هنگامی که هورمونهای اگزوژن (برونزا) وارد بدن میشوند، بدن به طور طبیعی از طریق یک مسیر به خود سیگنال میدهد تا تولید طبیعی تستوسترون را متوقف کند. اگر کاربر یک پروهورمون تصادفی و غیر مبتنی بر تستوسترون مصرف کند، تستوسترون نسبتاً کمی در بدن خود خواهد داشت.
با توجه به سنین جوانی که بسیاری از کاربران مصرف پروهورمونها را آغاز میکنند، این عارضه جانبی عمده به ویژه نگرانکننده است و این نوع هیپوگنادیسم (ناشی از استروئید آنابولیک یا ASIH) پیامدهای بلندمدت ناشناختهای دارد، زیرا به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است.
در نتیجه: واضح است که پروهورمونها هیچ امنیتی بیشتر از استروئیدهای آنابولیک ندارند. آنها همان اثرات سرکوبکننده محور HPG را دارند، به اندامهای داخلی آسیب میرسانند و اساساً همان پروفایل عوارض جانبی استروئیدهای آنابولیک را ایجاد میکنند.
تنها تفاوت این است که: احتمال سوءاستفاده از آنها بیشتر است، زیرا بسیاری از کاربران آنها را به عنوان یک مکمل میبینند، نه یک داروی قوی و خطرناک.
علاوه بر این، با توجه به اینکه کاربران بیشتری جوانتر هستند (در مقایسه با کاربران استروئیدها)، نتایج کلی با پروهورمونها احتمالاً بدتر خواهد بود. همه این مسائل با این واقعیت پیچیده میشوند که مطالب بسیار کمی در مورد عوارض جانبی بلندمدت این داروها در دسترس است. در حالی که این موضوع در مورد استروئیدها نیز صادق است، در مورد پروهورمونها بسیار بدتر است.
بهترین جایگزینهای پروهورمون
پروهورمونها پیشساز هورمونها هستند. بسیاری از پروهورمونها همان اثرات استروئیدهای آنابولیک را دارند. آنها به عضلهسازی و کاهش چربی کمک میکنند.
پروهورمونها سطح تستوسترون را افزایش میدهند. تستوسترون هورمون مردانه است که مسئول رشد، استقامت، پایداری، پرخاشگری و سایر ویژگیهای مردانه است. به دلیل مزایای ذکر شده پروهورمونها، مصرف پروهورمونها برای ورزشکاران، بدنسازان و شرکتکنندگان در ورزشهای قدرتی مانند: وزنهبرداری، پاورلیفتینگ، پرس سینه و غیره محبوب شده است.
اما به دلیل عوارض جانبی احتمالی و توانایی آنها در ایجاد مزیت ناعادلانه برای کاربرانشان، توسط اکثر نهادهای نظارتی ورزشی ممنوع شدهاند.
اکنون ۲ سوال مطرح میشود:
- چگونه ورزشکاران و سایر کاربران پروهورمونها میتوانند استقامت خود را حفظ کنند؟
- آیا افزایش توده عضلانی و ساخت بدن به یک کار بسیار دشوار تبدیل خواهد شد؟
پاسخ به هر ۲ سوال بالا این است که: مکملها و روشهای جایگزین برای افزایش توده عضلانی وجود دارند. اینطور نیست که شما نتوانید نتایجی را که به راحتی با کمک پروهورمونها قابل دستیابی است به دست آورید. باید به دنبال مکملهای جایگزین دیگری باشید تا عناصر مورد نیاز را برای شما فراهم کنند.
در ادامه برخی از بهترین جایگزینهای موجود برای ارائه نتایج مشابه به شما آورده شده است:
کراتین: کراتین یک اسید آلی است که از اسیدهای آمینه درون بدن مشتق میشود. این ماده انرژی لازم برای انبساط و انقباض عضلات را فراهم میکند. بیشتر کراتین تولید شده به طور طبیعی به طور کامل توسط عضلات مصرف میشود.
بنابراین برای تامین انرژی اضافی برای عضلات، کراتین اضافی باید مصرف شود. برخلاف استروئیدها و پروهورمونها، این یک ماده طبیعی است. انرژی به شکل ATP در عضلات ذخیره میشود. ATP تجزیه میشود و ADP را همراه با انرژی آزاد میکند که سپس توسط عضلات استفاده میشود. کراتین منجر به تشکیل مجدد ATP از مولکولهای ADP موجود میشود. کراتین به اشکال مختلفی موجود است، از جمله:
- کراتین مونوهیدرات: این رایجترین شکل است. مولکول کراتین هنگامی که با آب ترکیب میشود، کراتین مونوهیدرات را تشکیل میدهد.
- کراتین سیترات: سیترات شکل محلول در آب کراتین است. به سرعت در آب حل میشود. این مخلوطی از اسید سیتریک با کراتین است.
- کراتین فسفات: مولکول فسفات متصل به کراتین به عنوان کراتین فسفات شناخته میشود. این منبع ATP است و به کاربر انرژی میدهد.
- کراتین مالات: فرض بر این است که از کراتین مونوهیدرات موثرتر است. این اتصال اسید مالیک با کراتین است.
- کراتین اتیل استر: با ترکیب مولکول استر با کراتین تشکیل میشود. گفته میشود که تستوسترون را افزایش میدهد و ریکاوری عضلات را بهبود میبخشد.
تریبولوس ترستریس: این نام از یک گیاه گرفته شده است که در ایالات متحده، مکزیک و آسیا یافت میشود و سالهاست برای درمان ناتوانی جنسی استفاده میشود. به رشد عضلات کمک میکند و قدرت را بهبود میبخشد. باعث میشود مغز تحت تأثیر پروتودیوسین که یک ماده فعال تریبولوس ترستریس است، GnRH (هورمون آزاد کننده گنادوتروپین) و LH (هورمون لوتئینیزه کننده) بیشتری آزاد کند.
دیوسکوریا دلتوئیدا: این نیز یک گیاه دیگر است. سالهاست که در درمان آسم استفاده میشود. در آسیا یافت میشود و سرشار از فوروستانولیک ساپونینها و دیوسکوریا است. مشابه تریبولوس، برای افزایش سطح تستوسترون نیز استفاده میشود.
شنبلیله: مانند گیاهان ذکر شده در بالا، شنبلیله نیز گیاهی است که دارای چندین مزیت تغذیهای است. همچنین حاوی مقادیر زیادی فوروستانولیک ساپونینها است. بنابراین، منجر به افزایش ترشح GnRH و LH از مغز و در نتیجه افزایش سطح تستوسترون میشود.
آونا ساتیوا: نام علمی جو دوسر. آونکوزیدهای موجود در عصاره جو دوسر به افزایش سطح تستوسترون کمک میکنند.
یوریکوما لونگیفولیا جک: در جنگلهای بارانی یافت میشود و هم چنین یک گیاه دارویی است که قادر به افزایش تولید تستوسترون است. یوریکوما به ورود تستوسترون بیشتر به سلولهای عضلانی برای کمک به رشد کمک میکند.
DHEA: این یکی از پروهورمونهایی است که تحت تأثیر ممنوعیت قرار نگرفته است. در واقع، این اولین پروهورمون بود که طراحی و به بازار عرضه شد. عملکرد دستگاه ایمنی را تقویت میکند، چربی بدن را کاهش میدهد و به افزایش توده عضلانی کمک میکند.
حرف آخر
قبل از مصرف پروهورمونها، تحقیق کنید. پروهورمونها هرگز نباید توسط افراد زیر ۲۱ سال و همچنین توسط بدنسازهای مبتدی استفاده شوند. قبل از اینکه حتی به استفاده از پروهورمون فکر کنید، پتانسیل طبیعی خود را به حداکثر برسانید.
