بین ال تیروزین و ان استیل ال تیروزین (NALT) کدام را مصرف کنیم؟

امروزه ۲ شکل از تیروزین بیشتر از سایر انواع آن در فرمول مکمل‌ها به چشم می‌خورند:

• ال تیروزین
• ان استیل ال تیروزین (NALT)

چند سال گذشته، بسیاری از تولیدکنندگان مکمل ترجیح می‌دادند به جای ال تیروزین از استفاده کنند. دلیلش این بود که: ادعا می‌شد این فرم به دلیل حلالیت بیشتر در آب، از فراهمی زیستی (Bioavailability) بالاتری برخوردار است.

براساس این فرضیه، تصور می‌شد که: می‌توان مقدار کمتری NALT مصرف کرد و در عین حال، همان اثری را به دست آورد که با دوز بالاتری از ال تیروزین حاصل می‌شود.

اما آیا واقعاً NALT فراهمی زیستی بیشتری دارد؟ آیا این فرم در مقایسه با ال تیروزین می‌تواند سطح تیروزین بدن را مؤثرتر افزایش دهد؟

بیایید پاسخ این پرسش را بررسی کنیم. به ویژه اینکه در سال‌های اخیر، بسیاری از مکمل‌های پیش از تمرین (Pre-Workout) دوباره به سمت استفاده از دوزهای بالای ال تیروزین یا ترکیب ال تیروزین و NALT حرکت کرده‌اند.

پس سؤال اصلی این است: کدام انتخاب بهتر است؟

⭐️ نسخه هوش مصنوعی مقاله بین ال تیروزین و ان استیل ال تیروزین (NALT) کدام را مصرف کنیم؟ در کست باکس

خلاصه مطلب:

نقش تیروزین در بدن

تیروزین یک اسید آمینه غیرضروری است، به این معنا که: بدن می‌تواند آن را از سایر اسیدهای آمینه موجود در رژیم غذایی سنتز کند و بنابراین دریافت مستقیم آن از طریق غذا یا مکمل برای تأمین نیازهای طبیعی بدن ضروری نیست.

مهم‌ترین نقش تیروزین، مشارکت در تولید گروهی از انتقال‌دهنده‌های عصبی کاتکول‌آمین است که شامل موارد زیر می‌شوند:

• دوپامین
• نوراپی‌نفرین یا نورآدرنالین
• اپی‌نفرین یا آدرنالین

این ترکیبات در تنظیم عملکردهای مهمی مانند: تمرکز، هوشیاری، انگیزه، پاسخ به استرس و عملکرد شناختی نقش اساسی دارند. به همین دلیل، تیروزین و مشتقات آن در میان مصرف‌کنندگان مکمل‌های نوتروپیک (تقویت‌کننده عملکرد شناختی) محبوبیت زیادی پیدا کرده‌اند.

ان استیل ال تیروزین

ان استیل ال تیروزین (NALT) شکل استیله‌شده ال تیروزین است. در این ترکیب، یک گروه استیل به مولکول تیروزین متصل شده است. پس از ورود NALT به بدن، این گروه استیل باید جدا شود تا مولکول به ال تیروزین فعال تبدیل شود و بتواند در فرایندهای متابولیکی شرکت کند.

یکی از تفاوت‌های مهم بین این دو فرم، حلالیت در آب است. ال تیروزین آزاد، حلالیت نسبتاً کمی در آب دارد اما افزودن گروه استیل باعث می‌شود ان استیل ال تیروزین محلولیت بسیار بیشتری داشته باشد.

به دلیل همین ویژگی، NALT در برخی شرایط پزشکی، به ویژه در تزریق‌های وریدی، به جای ال تیروزین مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ زیرا در محلول‌های تزریقی به راحتی حل می‌شود.

تأثیر NALT بر عملکرد مغز

مطالعات و گزارش‌های موجود نشان می‌دهند که: NALT می‌تواند در بهبود برخی عملکردهای شناختی نقش داشته باشد، از جمله:

• افزایش توجه و تمرکز
• بهبود هوشیاری
• کمک به حفظ عملکرد ذهنی در شرایط استرس

هم‌چنین این ترکیب در تولید انتقال‌دهنده‌های عصبی مؤثر بر خلق و خو نقش دارد و به برقراری ارتباط مؤثر میان سلول‌های عصبی کمک می‌کند. به همین دلیل، بسیاری از مصرف‌کنندگان مکمل‌های نوتروپیک، NALT را یکی از مکمل‌های مؤثر با عوارض جانبی نسبتاً محدود می‌دانند.

جذب و تبدیل NALT در بدن

پس از جذب در جریان خون، NALT به ال تیروزین تبدیل می‌شود. این ویژگی می‌تواند برای افراد مبتلا به فنیل کتونوری نیز اهمیت داشته باشد؛ بیماری ژنتیکی نادری که در آن بدن توانایی تولید مقدار کافی ال تیروزین را ندارد.

علاوه بر این، برخی محققان معتقدند: مصرف NALT می‌تواند برای افراد سالم نیز مفید باشد؛ زیرا وجود گروه استیل (مشتق از اسید استیک) باعث افزایش حلالیت این ترکیب شده و ممکن است جذب آن در جریان خون را نسبت به ال تیروزین معمولی آسان‌تر کند. با این حال، باید توجه داشت که افزایش حلالیت لزوماً به معنای فراهمی زیستی یا اثربخشی بیشتر نیست و پژوهش‌ها در این زمینه نتایج یکسانی ارائه نکرده‌اند.

خلاصه: تیروزین یک اسید آمینه مهم و پیش‌ساز انتقال‌دهنده‌های عصبی مانند: دوپامین، نوراپی‌نفرین و اپی‌نفرین است که در عملکرد شناختی و پاسخ به استرس نقش کلیدی دارند. ان استیل ال تیروزین (NALT) به دلیل حلالیت بیشتر در آب، از نظر فرمولاسیون مزایایی دارد و در برخی کاربردهای پزشکی نیز استفاده می‌شود.

با این حال، اگرچه NALT پس از جذب به ال تیروزین تبدیل می‌شود، هنوز شواهد علمی قطعی وجود ندارد که نشان دهد: این فرم در مقایسه با ال تیروزین معمولی از نظر افزایش سطح تیروزین در بدن یا بهبود عملکرد شناختی، همواره برتری دارد. بنابراین، انتخاب بین این دو فرم باید براساس شواهد علمی و هدف مصرف انجام شود.

فراهمی زیستی و جذب

یکی از دلایل اصلی که برخی تولیدکنندگان مکمل، ان استیل ال تیروزین را به جای ال تیروزین در محصولات خود استفاده می‌کنند، حلالیت بسیار بیشتر NALT در آب است. با این حال، برخی شرکت‌ها این تصور را داشته‌اند که حلالیت بالاتر در آب به طور خودکار به معنای فراهمی زیستی بیشتر است؛ در حالی که این دو مفهوم یکسان نیستند.

• فراهمی زیستی چیست؟

فراهمی زیستی به درصدی از یک ماده گفته می‌شود که پس از مصرف، وارد جریان خون شده و به شکل فعال در اختیار بدن قرار می‌گیرد.

برای مثال: اگر ۱۰۰ درصد یک ماده پس از مصرف جذب شده و بدون تغییر به گردش خون برسد و بتواند اثرات زیستی خود را اعمال کند، گفته می‌شود که آن ماده ۱۰۰ درصد فراهمی زیستی دارد.

بنابراین، حلالیت بالا تنها یکی از عوامل مؤثر بر جذب است و لزوماً به معنای جذب بیشتر یا اثربخشی بالاتر نخواهد بود. عوامل دیگری مانند: پایداری ترکیب، نحوه متابولیسم، عبور از دستگاه گوارش و تبدیل به فرم فعال نیز بر فراهمی زیستی تأثیر می‌گذارند.

فراهمی زیستی ال تیروزین

مطالعات نشان داده‌اند که: مصرف خوراکی ال تیروزین به طور مؤثری غلظت تیروزین را در خون افزایش می‌دهد.

نتایج پژوهش‌ها نشان می‌دهد:

• مصرف ۱۰۰ میلی‌گرم ال تیروزین می‌تواند سطح تیروزین بدن را تا حدود ۷ ساعت افزایش دهد.
• هم‌چنین یک دوز ۱۰۰ میلی‌گرمی قادر است غلظت تیروزین پلاسما را تا ۸ ساعت در سطح بالاتری حفظ کند.

در مطالعه‌هایی که ال تیروزین با دوز ۱۰۰ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت خوراکی به افراد داده شد، افزایش سطح تیروزین خون به شکل زیر گزارش شد:

• مطالعه اول ۱۳۰٪
• مطالعه دوم ۲۰۰٪
• مطالعه سوم ۲۲۳٪
• مطالعه چهارم ۲۷۶٪

این نتایج نشان می‌دهد که: ال تیروزین خوراکی از فراهمی زیستی مناسبی برخوردار است و می‌تواند برای چندین ساعت غلظت تیروزین را در خون به طور قابل توجهی افزایش دهد.

نکته علمی: افزایش غلظت تیروزین در پلاسما به معنای افزایش مستقیم عملکرد شناختی یا تولید بیشتر دوپامین نیست. اثرات عملکردی به عوامل متعددی از جمله: وضعیت تغذیه‌ای، میزان استرس، فعالیت آنزیم‌ها و نیاز واقعی بدن به تیروزین بستگی دارد.

خلاصه: اگرچه NALT به دلیل حلالیت بیشتر در آب از نظر شیمیایی ویژگی مطلوبی دارد، حلالیت بالاتر به تنهایی نشان‌دهنده فراهمی زیستی بیشتر نیست. شواهد موجود نشان می‌دهد که: ال تیروزین خوراکی به خوبی جذب می‌شود و می‌تواند برای چندین ساعت سطح تیروزین خون را به طور قابل توجهی افزایش دهد. منبع (۱، ۲، ۳ و ۴)

فراهمی زیستی ان استیل ال تیروزین

در مقابل، درباره ان استیل ال تیروزین (NALT) تعداد مطالعات انسانی نسبتاً محدود است، به ویژه پژوهش‌هایی که اثر این ترکیب را پس از مصرف خوراکی بررسی کرده باشند. بیشتر تحقیقات موجود، NALT را از طریق تزریق وریدی مورد ارزیابی قرار داده‌اند.

• چرا مطالعات تزریق وریدی اهمیت دارند؟

در تزریق وریدی، ماده مورد نظر مستقیماً وارد جریان خون می‌شود و از دستگاه گوارش عبور نمی‌کند. به همین دلیل، فراهمی زیستی این روش عملاً ۱۰۰ درصد در نظر گرفته می‌شود؛ یعنی تقریباً تمام مقدار تزریق‌شده در دسترس بدن قرار می‌گیرد.

به همین علت، نتایج حاصل از تزریق وریدی می‌تواند نشان دهد که یک ترکیب در بهترین شرایط ممکن تا چه اندازه قادر است سطح ماده فعال را در بدن افزایش دهد.

ال تیروزین به خوبی سطح تیروزین خون را افزایش می‌دهد

به طور کلی، شواهد علمی نشان می‌دهد که: ال تیروزین معمولی در افزایش غلظت تیروزین در پلاسما عملکرد بسیار مطلوبی دارد. همان‌طور که در بخش قبل مشاهده شد، مصرف خوراکی این اسید آمینه می‌تواند برای چندین ساعت سطح تیروزین خون را به طور قابل توجهی افزایش دهد.

نتایج مطالعات درباره NALT

برخلاف انتظار، نتایج پژوهش‌های انجام‌شده روی NALT چندان امیدوارکننده نبوده است.

در یکی از مطالعات، افرادی که ۵ گرم NALT را به صورت تزریق وریدی دریافت کردند، تنها حدود ۲۵ درصد افزایش در سطح تیروزین را تجربه کردند.

در مطالعه دیگری نیز، پژوهشگران گزارش کردند که: تزریق وریدی NALT هیچ افزایش قابل توجهی در سطح تیروزین خون ایجاد نکرد.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که: افزایش حلالیت NALT الزاماً به تبدیل مؤثر آن به ال تیروزین یا افزایش سطح تیروزین در خون منجر نمی‌شود. به عبارت دیگر: حتی زمانی که این ترکیب با بیشترین فراهمی زیستی ممکن (تزریق وریدی) وارد بدن می‌شود، شواهد موجود نشان نمی‌دهد که بتواند به طور مؤثر سطح تیروزین را افزایش دهد.

نکته علمی: این نتایج به معنای بی‌اثر بودن کامل NALT نیست، بلکه نشان می‌دهد شواهد فعلی از برتری آن نسبت به ال تیروزین حمایت نمی‌کنند. هم‌چنین تعداد مطالعات انسانی در این زمینه محدود است و برای نتیجه‌گیری قطعی به پژوهش‌های بیشتری نیاز وجود دارد.

خلاصه: بررسی مطالعات موجود نشان می‌دهد که: ال تیروزین معمولی شواهد علمی قوی‌تری در افزایش سطح تیروزین خون دارد. در مقابل، تحقیقات انجام‌شده روی NALT، حتی در شرایطی که این ترکیب به صورت تزریق وریدی با فراهمی زیستی کامل تجویز شده است، نتایج ضعیف یا متناقضی را گزارش کرده‌اند.

این موضوع یکی از مهم‌ترین دلایلی است که باعث شده بسیاری از پژوهشگران، ال تیروزین را نسبت به NALT گزینه مطمئن‌تر برای مصرف بدانند. منبع (۵)

با توجه به این شواهد، به نظر می‌رسد ان استیل ال تیروزین (NALT) آن‌گونه که گاهی در تبلیغات مکمل‌ها مطرح می‌شود، برتری محسوسی نسبت به ال تیروزین ندارد.

چرا NALT عملکرد ضعیف‌تری دارد؟

پاسخ را باید در ساختار شیمیایی متفاوت NALT جست‌وجو کرد.

برای اینکه NALT بتواند در بدن نقش تیروزین را ایفا کند، ابتدا باید گروه استیل از آن جدا شود و مولکول به ال تیروزین تبدیل شود. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که: بدن این تبدیل را با کارایی بالایی انجام نمی‌دهد.

برای بررسی این موضوع، پژوهشگران مقدار NALT دفع‌شده از طریق ادرار را اندازه‌گیری کردند تا مشخص شود چه میزان از این ترکیب واقعاً به تیروزین تبدیل می‌شود.

نتایج مطالعات نشان داد:

• در یک مطالعه، پس از تزریق وریدی NALT، حدود ۳۵ درصد از مقدار تجویزشده بدون هیچ تغییری و به همان شکل NALT از طریق ادرار دفع شد.
• در ۲ مطالعه دیگر، این مقدار حتی بیشتر بود و به ترتیب ۵۶ درصد و ۶۰ درصد از NALT مصرف‌شده بدون تبدیل شدن به تیروزین از بدن دفع شد.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که: بخش قابل توجهی از NALT اصلاً به ال تیروزین تبدیل نمی‌شود. به بیان دیگر، در برخی مطالعات تا ۶۰ درصد از NALT پیش از آنکه بتواند به فرم فعال خود تبدیل شود، بدون تغییر از بدن دفع شده است.

این موضوع می‌تواند توضیح دهد که چرا با وجود حلالیت بالای NALT در آب، این ترکیب در افزایش سطح تیروزین خون عملکردی ضعیف‌تر از آن چیزی دارد که از نظر تئوری انتظار می‌رود. حلالیت بیشتر لزوماً به معنای تبدیل مؤثر به تیروزین، فراهمی زیستی بالاتر یا اثربخشی بیشتر نیست و شواهد موجود نیز از این موضوع حمایت می‌کنند. منبع (۶)

آیا NALT بهتر از ال تیروزین از سد خونی مغزی عبور می‌کند؟

یکی از رایج‌ترین استدلال‌های طرفداران NALT این است که: به دلیل ساختار شیمیایی متفاوت خود، این ترکیب آسان‌تر از ال تیروزین از سد خونی مغزی عبور می‌کند و در نتیجه می‌تواند تیروزین بیشتری را به مغز برساند.

اما آیا شواهد علمی این ادعا را تأیید می‌کنند؟

پاسخ کوتاه، خیر است.

• نتایج مطالعات حیوانی

در یکی از پژوهش‌ها، محققان چندین فرم مختلف تیروزین را به صورت خوراکی به موش‌ها تجویز کردند تا مشخص شود کدام فرم در افزایش سطح تیروزین مغز مؤثرتر است.

ترکیبات مورد بررسی عبارت بودند از:

• ال تیروزین
• ان استیل ال تیروزین
• ال تیروزین متیل استر
• اُ فسفو ال تیروزین

پس از مقایسه این ترکیبات، پژوهشگران به نتیجه‌ای رسیدند که: با ادعاهای رایج درباره NALT هم‌خوانی نداشت.

آن‌ها اعلام کردند:

ان استیل ال تیروزین کم‌اثرترین پیش‌دارو در میان تمام ترکیبات بررسی‌شده بود.

منظور از پیش‌دارو (Prodrug) ترکیبی است که: باید پس از ورود به بدن به ماده فعال تبدیل شود تا بتواند اثرات زیستی خود را اعمال کند. بنابراین، این نتیجه نشان می‌دهد که: NALT در مقایسه با سایر فرم‌های تیروزین، کم‌ترین کارایی را در افزایش سطح تیروزین مغز داشته است.

نکته علمی: این یافته‌ها از مطالعات انجام شده روی حیوانات به دست آمده‌اند و تعمیم مستقیم آن‌ها به انسان نیازمند احتیاط است. با این حال، این نتایج از ادعای برتری NALT در عبور از سد خونی مغزی حمایت نمی‌کنند. منبع (۷)

• همین داستان درباره کراتین نیز صدق می‌کند.

تبلیغاتی که بر پایه عبارت حلالیت بیشتر در آب یعنی عملکرد بهتر انجام می‌شوند، تنها به تیروزین محدود نیستند. در بازار مکمل‌های کراتین نیز این رویکرد به وفور دیده می‌شود.

امروزه انواع مختلفی از کراتین در بازار وجود دارد، از جمله:

• کراتین مونوهیدرات
• کراتین هیدروکلراید
• کراتین منیزیم کلات
• کراتین اتیل استر
• کراتین نیترات

کراتین مونوهیدرات نخستین فرم تجاری کراتین بود و هم‌چنان بیشترین پشتوانه علمی را در میان تمام فرم‌های موجود دارد. اثربخشی و ایمنی این فرم در صدها مطالعه بالینی بررسی و تأیید شده است.

با معرفی فرم‌های جدید، بسیاری از شرکت‌های تولیدکننده مکمل ادعا کردند که این محصولات به دلیل حلالیت بیشتر در آب، طعم بهتر یا ایجاد ناراحتی گوارشی کمتر، نسبت به کراتین مونوهیدرات فراهمی زیستی و اثربخشی بالاتری دارند.

با این حال، تاکنون هیچ‌یک از این فرم‌ها نتوانسته‌اند در مطالعات علمی معتبر، برتری قابل توجهی نسبت به کراتین مونوهیدرات نشان دهند. به همین دلیل، کراتین مونوهیدرات هم‌چنان استاندارد طلایی مکمل‌های کراتین محسوب می‌شود.

این موضوع نشان می‌دهد که: ویژگی‌هایی مانند: حلالیت بیشتر یا طعم مطلوب‌تر، الزاماً به معنای اثربخشی بیشتر نیستند و گاهی بیش از آنکه بر پایه شواهد علمی باشند، جنبه بازاریابی دارند.

عوارض جانبی NALT

به دلیل محدود بودن مطالعات بالینی، اطلاعات مربوط به ایمنی و عوارض جانبی NALT هنوز کامل نیست. اگرچه این ترکیب از نظر ساختاری به ال تیروزین شباهت دارد اما نمی‌توان با اطمینان گفت که پروفایل ایمنی آن کاملاً مشابه است.

افرادی که قصد مصرف این مکمل را دارند، به ویژه در صورت ابتلا به بیماری‌های زمینه‌ای یا مصرف دارو، بهتر است پیش از استفاده با پزشک مشورت کنند.

برخی از عوارض جانبی گزارش‌شده عبارت‌اند از:

• تهوع
• خستگی
• سردرد
• سوزش سر دل
• تداخلات دارویی

یکی از نگرانی‌های مهم درباره NALT، احتمال تداخل دارویی آن است. از آنجا که این ترکیب پس از جذب به ال تیروزین تبدیل می‌شود، ممکن است با برخی داروها تداخل داشته باشد، از جمله:

• داروهای مورد استفاده در درمان بیماری‌های تیروئید
• ال دوپا (L-DOPA) که در درمان بیماری پارکینسون کاربرد دارد.
• هم‌چنین مصرف NALT برای کودکان، زنان باردار، سالمندان و سایر گروه‌های حساس، مگر با تجویز پزشک، توصیه نمی‌شود.

مقدار مصرف NALT

در حال حاضر دستورالعمل رسمی و مورد تأیید مراجع درمانی برای مقدار مصرف NALT وجود ندارد. یکی از دلایل این موضوع، محدود بودن شواهد بالینی و تأیید نشدن این مکمل برای مصارف درمانی از سوی نهادهای نظارتی است.

بنابراین، بهترین راهکار این است که مقدار مصرف براساس نظر پزشک یا متخصص تغذیه تعیین شود.

با این حال، برخی تولیدکنندگان مکمل مقادیر زیر را پیشنهاد می‌کنند:

• ۷۰۰ میلی‌گرم در روز برای افراد با وزن متوسط
• ۱۰۰۰ میلی‌گرم در روز برای افراد دارای اضافه وزن یا چاقی

مکمل‌های NALT معمولاً به ۲ شکل عرضه می‌شوند:

• پودر
• کپسول یا قرص‌های ۳۵۰ میلی‌گرمی

حرف آخر

اگرچه هنوز مطالعات انسانی درباره NALT محدود است، مجموع شواهد موجود نشان می‌دهد که: ال تیروزین نسبت به ان استیل ال تیروزین (NALT) انتخاب مناسب‌تر و دارای پشتوانه علمی قوی‌تری است.

برخلاف تصور رایج، حلالیت بیشتر NALT در آب به معنای فراهمی زیستی یا اثربخشی بیشتر نیست. مطالعات نشان داده‌اند که: این ترکیب با کارایی نسبتاً پایینی به ال تیروزین تبدیل می‌شود و حتی در شرایطی که به صورت تزریق وریدی تجویز شده است، افزایش قابل توجهی در سطح تیروزین خون ایجاد نکرده است.

در نتیجه: هنگام انتخاب مکمل نباید صرفاً به ادعاهای تبلیغاتی درباره حلالیت بیشتر یا نسل جدید بودن یک محصول تکیه کرد. شواهد علمی موجود هم‌چنان از ال تیروزین معمولی به عنوان گزینه‌ای مؤثرتر و قابل اعتمادتر نسبت به NALT حمایت می‌کنند.