pr

عوارض پروتز سینه و ترکیدن پروتز

هر جراحی پستان دارای عوارض شایعی مانند عفونت، هماتوم، سروما و تغییرات اسکار است. اگر این جراحی مستلزم قرار دادن پروتز باشد، عوارض دیگری نیز باید در نظر گرفته شود که در زیر خلاصه می‌کنیم:

انقباض کپسولی (CC):

شایع ترین عارضه و اولین علت جراحی مجدد در بیماران دارای پروتز می باشد. برای اینکه بفهمید انقباض کپسولی درعوارض پروتز سینه چیست، ابتدا باید بدانید که چرا یک کپسول در اطراف پروتز تشکیل می شود. منشاء کپسول پری پروتز را می توان در واکنش جسم خارجی که ایمپلنت هنگام وارد شدن به بدن ایجاد می کند، یافت.

هنگام وارد کردن یک جسم خارجی به بدن، سه واکنش ممکن در برابر آن ایجاد می شود: جدا کردن آن، از بین بردن آن یا خارج کردن آن. با توجه به مشکلی که بدن در از بین بردن یا دفع ایمپلنت سیلیکونی دارد، با جداسازی آن از طریق یک کپسول فیزیولوژیکی پری پروتز واکنش نشان می دهد. عوامل متعددی وجود دارد که می تواند وضعیت فیزیولوژیکی کپسول را تغییر دهد و باعث ایجاد عوارض شود.

پروتز سینه

از جمله موارد مورد قبول، آلودگی باکتریایی و رادیوتراپی است. این عوامل و سایر عوامل کمتر شناخته شده عامل ایجاد CC هستند که می تواند به عنوان ضخیم شدن کپسول فیزیولوژیکی تعریف شود. سی سی بر روی بیمارانی که پروتز سینه دارند تاثیر منفی می گذارد و درد در ناحیه قفسه سینه و زیر بغل ظاهر می شود. علاوه بر این، در بسیاری از موارد شکل سینه تغییر می کند.

خفیف‌ترین و شدیدترین درمان سی سی به طور کامل مشخص نشده است. پیشنهاد می شود در گرید I و II درمان محافظه کارانه باشد (فیزیوتراپی، سونوگرافی…) در حالی که برای گرید III و IV بهترین گزینه است. این جراحی اساساً شامل برداشتن جزئی یا کامل کپسول و برداشتن یا تغییر ایمپلنت است.

عدم تقارن:

هر خانمی دارای درجه خاصی از عدم تقارن بین سینه های خود است که می تواند پس از ماموپلاستی بزرگ کننده افزایش یابد. آنها را می توان با استفاده از لیپوفیلینگ، تزریق چربی در سینه کوچکتر بهبود بخشید. در صورتی که عدم تقارن ناشی از قرارگیری نادرست یکی از پروتزها باشد، باید جراحی مجدد انجام شود تا ایمپلنت تغییر یافته حرکت کند.

تغییر شکل حباب دوگانه:

بسته به محل ایمپلنت با توجه به غده پستانی، می توانیم دو نوع را متمایز کنیم:

-نوع A یا تغییر شکل آبشاری:

ایمپلنت در موقعیت اصلی خود قرار می گیرد، توسط کپسول ثابت می شود، اما غده در جلوی ایمپلنت می لغزد. در نتیجه ما ایمپلنت را در محل مناسب و غده پتوتیک داریم که پروتز را در قطب فوقانی شیئی می کند.

-نوع B یا تغییر شکل دو شیار:

ایمپلنت در زیر سینه ظاهر می شود و شیار زیر پستانی دوم را در زیر شیار طبیعی ایجاد می کند.

برای اصلاح این تغییرات، یک جراحی تجدید نظر لازم است تا غده یا ایمپلنت بسته به نوع حباب دوتایی، در محل مناسب آورده شود.

پایین آمدن پروتز :

شامل پایین آمدن چین زیر پستانی با جابجایی تحتانی ایمپلنت است که باعث می شود پستان ظاهری شبیه به کاذب داشته باشد. این معمولاً هنگام آزاد کردن چین زیر پستانی برای تنظیم قطب پایین رخ می دهد، به خصوص زمانی که پروتز در سطح زیر سینه ای قرار می گیرد، زیرا این عضله به پایین آوردن ایمپلنت کمک می کند. علل دیگر شرح داده شده شامل ویژگی های بافت ضعیف و انتخاب ایمپلنت های بزرگ است.. به طور معمول به صورت یک طرفه یا دو طرفه ظاهر می شود، اما در درجات مختلف شدت، باعث عدم تقارن قابل توجهی می شود. تکنیک های مختلفی برای اصلاح آن وجود دارد و همه آنها از طریق یک جراحی ثانویه انجام می شوند. کپسولوتومی های انتخابی، فلپ های کپسول پری پروتز، ماتریس های بیولوژیکی یا مش پلی پروپیلن برجسته هستند.

موج دار شدن (زبری):

هنگام استفاده از پروتزهای سالین و با اولین نسل ایمپلنت های سیلیکونی مشهودتر است. این تغییر می تواند در هر قطبی از پستان که غده نازک شده است ظاهر شود. با افزایش حجم ناحیه تحت فشار از طریق لیپوفیلینگ یا با تغییر پروتز به سطح زیر عضلانی در صورتی که در صفحه زیر غده ای قرار گرفته باشد می توان آن را حل کرد.

سیماتیا :

به عنوان از بین رفتن چین بین پستانی بدون جدایی بین دو سینه تعریف می شود. این عارضه معمولاً زمانی ظاهر می شود که پروتزهای بیش از حد بزرگ قرار داده می شوند و همچنین دیسکسیون بیش از حد در قطب داخلی هر دو پستان انجام می شود و آن را به بالای جناغ امتداد می دهد. با گذاشتن حداقل فاصله بین سینه و خط وسط 1.5 سانتی متر یا همان فاصله بین هر دو سینه 3 سانتی متر از این مشکل جلوگیری می شود. برای اصلاح این تغییر شکل، انجام یک جراحی ثانویه ضروری است. اگر ایمپلنت ها در صفحه زیر غده ای قرار می گیرند، باید در صفحه زیر عضلانی قرار گیرند. اگر آنها قبلاً در زیر سینه کاشته شده بودند، باید کپسول را در ناحیه بین پستانی برداشته و آن را محو کرد و دو جیب جداگانه ایجاد کرد، یکی در هر سینه.

پانسمان های پوششی که در انتهای جراحی قرار می گیرند نیز نقش مهمی دارند، قرار دادن پانسمان فشاری در ناحیه بین پستانی بسیار مفید است.

شرایط متضاد سماستیا، تله ماستی است. Telemastia جدایی بیش از حد بین سینه ها است که یک شیار بین پستانی بسیار گسترده ظاهر می شود . این یک وضعیت نسبتاً مکرر پس از بزرگ کردن سینه است و اگر بسیار محسوس باشد، می توان آن را با مدیالیزه کردن ایمپلنت، با لیپوفیلینگ یا با تغییر پروتزهایی که برای دیگران با پایه پهن تر قرار داده شده است، اصلاح کرد.

تغییرات در حساسیت نوک پستان:

معمولاً به ندرت رخ می دهد و اگر ظاهر شود، به مرور زمان برطرف می شود. ظاهر آن ممکن است در عمل بزرگ کردن سینه که شامل ماستوپکسی (لیفت سینه) است، بیشتر باشد.

شکستگی:

تخمین زده می شود که خطر شکستگی پروتزهای نسل 4 و 5 هر سال 1% افزایش می یابد، بنابراین اگر جراح در حین جراحی دستکاری کافی روی ایمپلنت انجام دهد و بیمار دچار ترومای شدید نشود، خطر شکستگی آن بالا می رود. در حال حاضر بسیار کم در صورتی که MRI یا سونوگرافی پارگی پروتز را نشان دهد، تعویض آن الزامی است.

“خطر شکستن پروتزهای فعلی بسیار کم است”

تغییرات انتقال:

گاهی اوقات انتقال کافی در قطب فوقانی حاصل نمی شود و برآمدگی پروتز قابل مشاهده است. ظاهر طبیعی باید یک انتقال صاف بین دیواره قفسه سینه و قطب فوقانی سینه داشته باشد. این تغییر زمانی که ایمپلنت در سطح زیر غده ای قرار می گیرد، بیشتر است. این مشکل را می توان با نفوذ چربی (لیپوپر کردن) در موارد خفیف تر، و با جراحی تجدید نظر در موارد شدیدتر، که گاهی نیاز به تغییر سطح زیر عضلانی دارد، بهبود بخشید.

گروه تمرینو

واحد خبر و تبلیغات تمرینو تمرینو در تهیه‌ این محتوای تبلیغاتی نقش نداشته و مسئولیتی در قبال صحت آن ندارد

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا