بهترین پپتایدها برای عضله سازی

در این مطلب نگاهی به بهترین پپتایدهای موجود در بازار برای رشد عضلانی می‌اندازم.

خلاصه مطلب:

بهترین پپتایدها برای کاهش وزن

مقایسه پپتایدها برای رشد عضلانی

بهترین مکمل برای رشد عضلانی و ریکاوری: TB500

TB500 نسخه مصنوعی پپتایدی است که به صورت طبیعی وجود دارد به نام: LKKTETQ منبع (۱)

این پپتاید مسئول مهاجرت سلولی و درمان جراحات است. منبع (۲)

• فرم: تزریقی، کپسول و پچ‌های پوستی
• دوز مصرفی: ۷.۶۶ میلی‌گرم در هفته
• دوره مصرف: ۱۴ هفته
• عوارض جانبی: سردرد و ناراحتی معده
• مصرف شود همراه با: BPC-157

BPC-157 با TB4

برای ریکاوری توصیه می‌شود.

مزایا

• ترکیب دو پپتاید که ریکاوری از آسیب را تسریع می‌کنند.
• تولید کلاژن را برای کمک به بازسازی بافت‌ها تحریک می‌کند.
• التهاب و درد مفاصل را کاهش می‌دهد.
• ممکن است سلامت قلب و عروق را تقویت کند.

معایب

• BPC-157 با مکانیسم عملکردی نامشخص کار می‌کند.
• BPC-157 خطر ایمنی‌زایی و پاسخ‌های ایمنی تهدیدکننده زندگی را به همراه دارد.
• معمولاً با تزریق زیرجلدی تجویز می‌شود.
• توسط آژانس جهانی ضد دوپینگ ممنوع شده است.

ترکیب BPC-157 و TB4 ترمیم بافت و ریکاوری از آسیب را تسریع می‌کند. با این کار، به کوتاه شدن دوره بهبودی شما پس از یک تمرین شدید کمک می‌کند، در نتیجه: زمان بیشتری را می‌توانید به وزنه زدن اختصاص دهید.

نقش BPC-157 در ایجاد این نتایج مرموز است. اعتقاد بر این است که: با افزایش فاکتورهای رشد، تحریک تشکیل رگ‌های خونی جدید یا تعدیل سنتز اکسید نیتریک، ترمیم اسکلتی عضلانی را تقویت می‌کند اما مکانیسم علمی آن اثبات نشده است. با این حال، TB4 مکانیسم‌های شناخته شده‌ای دارد که به وسیله آن‌ها ریکاوری از آسیب را تسریع می‌کند: مهار التهاب، جلوگیری از مرگ سلولی و ترویج تشکیل رگ‌های خونی. منبع (۲۱ و ۲۲)

علاوه بر مزایای بهبود فیزیکی، توانایی تشکیل رگ‌های خونی جدید به پیامدهای امیدوارکننده‌ای برای سلامت قلب و عروق اشاره دارد. به طور خاص، رشد مسیرهای گردش خون جدید می‌تواند جریان خون را در افرادی که رگ‌های موجودشان مسدود شده، بهبود بخشد. منبع (۲۳)

• عوارض جانبی خاص

در برخی از مصرف کنندگان، BPC-157 و TB4 می‌توانند باعث ناراحتی گوارشی، تهوع، سرگیجه و سردرد شوند. این عوارض در ابتدای درمان شایع‌تر هستند.

هم‌چنین، مانند: CJC-1295، BPC-157 خطر ایمنی‌زایی را به همراه دارد. مجدداً، باید تحت یک ارزیابی پزشکی جامع قرار بگیرید.

بهترین پپتاید برای هورمون رشد: سرمورلین

سرمورلین استات عملکرد طبیعی هورمون ترشح کننده هورمون رشد (GHRH) را تقلید می‌کند. منبع (۳ و ۴)

ترشح بیشتر هورمون رشد باعث تولید فیبرهای عضلانی جدید می‌شود و این باعث رشد عضلانی می‌شود.

• فرم: تزریقی
• دوره مصرف: تا ۳ ماه
• عوارض جانبی: مقاومت به انسولین
• مصرف شود با: HGH / IGF-1 / GHRP / CJC-1295

بهترین پپتاید برای توسعه عضلانی: هگزارلین

هگزارلین استات یک پپتاید ترشح کننده هورمون رشد (GHRP) که از ۶ زنجیره آمینو اسید تشکیل شده است و مسئول سطح رشد پلاسما و ایجاد بافت‌های جدید عضلانی است. منبع (۵)

هگزارلین شبیه هورمون گرلین عمل می‌کند و با گیرنده‌های ترشح کننده هورمون (GHSr) که در هیپوکامپ و اندام‌های محیطی قرار دارند ارتباط برقرار می‌کند. در نتیجه باعث ترشح هورمون رشد می‌شود.

این ترشح هورمون‌های مختلف باعث رشد عضلانی می‌شود.

• فرم: تزریقی
• دوره مصرف: تا ۳ ماه
• عوارض جانبی: مقاومت به انسولین
• مصرف شود با: HGH / IGF-1 / GHRP / CJC-1295

بهترین پپتاید برای افزایش تراکم استخوانی: فولیستاتین

این پپتاید قدرتمند حاوی ۳۲۳ آمینو اسید و ساختار گلیکو پروتئین است که نقش مهمی در سلامت استخوان‌ها بازی می‌کند. منبع (۶)

فولیستاتین نقش بازدارنده پروتئین میوستاتین را بازی می‌کند و باعث افزایش محدودیت رشد عضلانی و بهبود ساختار استخوانی می‌شود. منبع (۷)

• فرم: تزریقی
• دوره مصرف: ۱۰-۳۰ روز
• عوارض جانبی: مفاصل ضعیف
• مصرف شود با: HGH / IGF-1

بهترین پپتاید برای رشد عضلانی و چربی سوزی: CJC1295

CJC1295 پپتاید تشکیل شده از ۲۹ آمینو اسید است و خصوصیت شبیه ترشح کننده هورمون رشد (GHRH) دارد.

ترشح هورمون رشد باعث حفظ کلسیم می‌شود که برای انقباض عضلانی ضروری است. هم‌چنین باعث ایجاد سنتز پروتئین می‌شود.

CJC1295 باعث ایجاد تعادلی بین رشد عضلانی و چربی سوزی می‌شود.

• فرم: تزریقی
• دوز مصرفی: ۳۰-۶۰ میکروگرم روزانه
• دوره مصرف: ۱۲ هفته
• عوارض جانبی: سبکی سر و تغییر خلق و خو
• مصرف شود همراه با: ایپامورلین و CJC 1295

CJC 1295 و ایپامورلین هر دو پپتیدهای مصنوعی هستند که از مواد شیمیایی طبیعی تقلید می‌کنند. CJC 1295 هورمون آزادکننده هورمون رشد است اما برای آزادسازی پایدار هورمون رشد با نیمه‌عمر طولانی‌تر اصلاح شده است.

در همین حال، ایپامورلین از گرلین تقلید می‌کند اما به صورت انتخابی عمل می‌کند تا فقط آزادسازی هورمون رشد را هدف قرار دهد و هیچ تأثیری بر سایر هورمون‌ها (مانند کورتیزول) که پپتیدهای مشابه اغلب تحت تأثیر قرار می‌دهند، نداشته باشد

این دو با هم به بدن اجازه می‌دهند تا هورمون رشد بیشتری را به دفعات بیشتر تولید کند، بنابراین رشد عضلانی و کاهش چربی را در یک دوره طولانی‌تر تسهیل می‌کنند.

به همین دلیل آن‌ها معمولاً با هم استفاده می‌شوند و به دلیل تأثیر ترکیبی آن‌ها بر سطح هورمون رشد، از سایر پپتایدها در زمینه رشد مستقیم رشد عضلانی بهتر عمل می‌کند. منبع (۱۵)

 پپتایدهای کلاژن و تسامورلین: برنده بازی ایمنی

تنها عارضه جانبی شناخته شده پپتایدهای کلاژن، موارد نادر آنافیلاکسی است که فقط در افراد دارای آلرژی رخ می‌دهد – شاید ۱-۴% از جمعیت.

در غیر این صورت، محققان هیچ عارضه جانبی قابل توجهی را حتی با دوزهای روزانه ۱۵ گرم مشاهده نکرده‌اند.

تسامورلین نیز دارای عوارض کمتری نسبت به BPC-157 و CJC 1295 است که این دو پپتاید خطر ایمنی‌زایی را ایجاد می‌کنند، باعث می‌شوند بدن یک پاسخ ایمنی را مانند اینکه پاتوژن هستند ایجاد کند. منبع (۱۶)

با تسامورلین، هیچ خطر گزارش‌شده‌ای از ایمنی‌زایی وجود ندارد. طبق یک مطالعه در سال ۲۰۰۸ و هم‌چنین یک مطالعه در سال ۲۰۱۰، به نظر می‌رسد مصرف طولانی‌مدت آن در میان افراد مورد مطالعه به طور کلی به خوبی تحمل می‌شود.

البته، تسامورلین بدون عوارض جانبی نیست و برای همه مناسب نیست اما خطرات آن در مقایسه با بسیاری از درمان‌های تجویزی کم و خفیف است. منبع (۱۷ و ۱۸)

آیا پپتاید واقعاً به رشد عضلانی کمک می‌کنند؟

برای درک بهتر پپتایدها ابتدا باید انواع آن‌ها را بشناسیم:

• هورمون ترشح کننده هورمون رشد (GHRH)
• پپتاید ترشح کننده هورمون رشد (GHRPs)
• ترشح کننده هورمون رشد (GHS)

با اینکه هدف همه آن‌ها ایجاد رشد عضلانی است اما پپتایدهای مختلف روش‌های مختلفی را برای رشد دنبال می‌کنند.

فیبرهای عضلانی ما از رشته‌های انقباضی تشکیل شده‌اند که به آن‌ها اکتین و میوزین می‌گویند. این‌ها مسئول انقباض و آزاد کردن عضله برای انعطاف‌پذیری هستند. منبع (۸)

پپتایدهایی مثل: TB-500 باعث می‌شوند با افزایش پذیرش، باعث واکنش‌پذیری بیشتر اکتین شوند. منبع (۹)

سایر پپتایدها مثل: ایپامورلین، سرمورلین، هگزارلین و CJC-1295 باعث تحریک طبیعی ترشح هورمون از غده هیپوفیز می‌شوند. منبع (۱۰ و ۱۱)

هورمون رشد می‌تواند در سطح میوسیت‌ها عمل کند و باعث ایجاد فیبرهای عضلانی جدید شود.

بعضی پپتایدها جلوی ترشح سوماتواستاتین (بازدارنده هورمون رشد) را می‌گیرند. منبع (۱۲)

در نتیجه سطح هورمون همیشه در شرایط بهینه قرار خواهد داشت تا شاهد رشد عضلانی باشیم.

پپتایدها هم‌چنین باعث تحریک به آزاد شدن فاکتور شبه رشد انسولین ۱ (IGF-1) از کبد می‌شوند. این باعث تولید بیشتر پروتئین در عضلات می‌شود.

پپتایدهایی مثل: فولیستاتین ۳۴۴ جلوی پروتئین میوستاتین را می‌گیرند که مسئول محدود کردن رشد عضلانی است. منبع (۱۳)

در ضمن، این پپتایدها باعث رگ‌زایی می‌شوند که به شکل‌گیری رگ‌های خونی در اطراف بافت عضلانی اشاره دارد. منبع (۱۴)

این باعث فراهم شدن اکسیژن، مواد مغذی و هورمون بیشتر برای عضلات می‌شود.

آیا پپتایدهای رشد عضلانی بی‌خطر هستند؟

برخی از پپتایدها به طور کلی بی‌خطر هستند و برخی دیگر خطرناک‌تر.

پپتیدهای کلاژن نزدیک‌ترین مورد به بی‌خطر بودن هستند.

تسامورلین، بهترین گزینه بعدی است: شایع‌ترین عوارض جانبی آن در کاربران: واکنش‌های محل تزریق، درد مفاصل و عضلات است.

همین امر در مورد ایپامورلین و TB4 نیز صدق می‌کند، با این تفاوت که آن‌ها اغلب با پپتایدهایی ترکیب می‌شوند که عوارض جانبی بیشتری دارند: به ترتیب CJC-1295 و BPC-157.

سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) هشدار می‌دهد که: CJC-1295 و BPC-157 خطر ایمنی‌زایی را به همراه دارند که در آن بدن ماده را به عنوان یک تهدید تلقی کرده و یک پاسخ ایمنی علیه آن ایجاد می‌کند. هم‌چنین، پیامدهای ایمنی‌زایی غیرقابل پیش‌بینی هستند و شامل رویدادهای تهدیدکننده زندگی مانند: آنافیلاکسی می‌شوند. ایمنی‌زایی می‌تواند به متغیرهای زیادی از جمله عوامل ژنتیکی و مرتبط با بیماری بستگی داشته باشد، بنابراین قبل از استفاده از CJC-1295 یا BPC-157 باید تحت مشاوره دقیق و ارزیابی پزشکی قرار بگیرید. منبع (۱۹ و ۲۰)

این پپتایدها برای چه کسانی مناسب نیستند؟

به غیر از افرادی که آلرژی پپتیدی خاصی دارند و کسانی که در معرض خطر ایمنی‌زایی هستند، گروه‌های زیر باید از مصرف پپتیدهای رشد عضلانی خودداری کنند:

• زنان باردار یا شیرده: تحقیقات کافی برای تعیین اینکه آیا پپتایدهای می‌توانند بر جنین در حال رشد یا نوزاد تأثیر بگذارند وجود ندارد. این موضوع در مورد پپتایدهای کلاژن بی‌ضرر نیز صدق می‌کند. بهترین اقدام شما این است که جانب احتیاط را رعایت کرده و در دوران بارداری یا شیردهی از مصرف پپتاید درمانی خودداری کنید.
• افراد مبتلا به سرطان یا با خطر بالای سرطان: ترشح‌کننده‌های هورمون رشد می‌توانند هم مرگ سلولی و هم تکثیر سلولی را تحریک کنند، همان رویدادهای بیولوژیکی که مقدمه سرطان هستند. بنابراین، اگر از سرطان جان سالم به در برده‌اید یا تشخیص سرطان فعال دارید، باید از پپتایدهایی مانند: ایپامورلین و تسامورلین خودداری کنید.
• افرادی که نمی‌توانند درد تزریق را تحمل کنند: از آنجایی که بیشتر پپتیدهای درمانی به صورت زیرپوستی و با تزریق تجویز می‌شوند، معمولاً برای هر کسی که از سوزن می‌ترسد مناسب نیستند.
• بدنسازان در حال رقابت: فاکتورهای رشد، هورمون‌های پپتایدی و پپتایدهای طبقه‌بندی نشده مانند: BPC-157 توسط آژانس جهانی ضد دوپینگ ممنوع شده‌اند. اگر شما یک بدنساز اهل رقابت هستید که از هر یک از این پپتایدها استفاده می‌کنید، آزمایش دوپینگ بعدی شما ممکن است منجر به محرومیت شود.

راهنمای دوز مصرفی انواع پپتاید

توجه: این مطلب در تاریخ ۲۵ آبان ۱۴۰۴ مورد بازبینی و به روزرسانی منابع علمی قرار گرفت